| تبليغات | X |
درنهفته ترین باغ ها دستم میوه چید
و اینک شاخه ی نزدیک از سرانگشتم پروا مکن!
بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست
عطش آشنایی است!
درخشش میوه!درخشان تر...
وسوسه ی چیدن در فراموشی دستم پوسید
دورترین آب ریزش خود را هم فشاند
پنهان ترین سنگ سایه اش را به پایم ریخت.
و اینک در خمیدگی فروتنی به پای تو مانده ام
خم شو شاخه ی نزدیک!
"سهراب سپهری"
نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 27 فروردین1387 ساعت 13:37 موضوع | لینک ثابت
به پاخیز آتشی افروز در این نوروز دشمن سوز شبت را روشنی آموز در این نوروز دشمن سوز
سرافرازی و دانایی ، ستم سوزی و برنایی از این ها توشه ای اندوز دراین نوروز دشمن سوز
سیاهی را سپیدی بخش و بدکاران بدخو را ببخشایید شان امروز در این نوروز دشمن سوز
شکست ازآن دشمن بادومرگ ازآن مرگ اندیش تو باشی بی گمان پیروز در این نوروز دشمن سوز
نژاد از آریا داری چرا از بندگی گویی ؟ از این ناگفتنی لب دوز در این نوروز دشمن سوز
من و تو از نژاد آتش سرخ اهوراییم بپاخیز آتشی افروز در این نوروز دشمن سوز
"احمد بارانی"
"نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی"
فرزندان آزاده ی آرش،بر بلندای دماوند همیشه سربلند،رو به دریای نیلگون پارس می ایستند و با سرافرازی و شادی فریاد برمی آورند:ایرانی،نوروزت خجسته باد!
آمد نوروز در این بامداد آمدنش فرخ و فرخنده باد
نوشته شده توسط دختر خورشید در پنجشنبه 1 فروردین1387 ساعت 2:19 موضوع | لینک ثابت
بر او ببخشایید
بر او که گهگاه
پیوند دردناک وجودش را
با آب های راکد
و حفره های خالی از یاد می برد
و ابلهانه می پندارد
که حق زیستن دارد!
بر او ببخشایید
بر خشم بی تفاوت یک تصویر
که آرزوی دوردست تحرک
در دیدگان کاغذیش آب می شود
بر او ببخشایید
بر او که در سراسر تابوتش
جریان سرخ ماه گذر دارد
و عطرهای منقلب شب
خواب هزارساله ی اندامش را
آشفته می کند
بر او ببخشایید
بر او که از درون متلاشیست
اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد
و گیسوان بیهوده اش
نومید و از نفوذ نفس های عشق می لرزد
ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی
ای همدمان پنجره های گشوده در باران
بر او ببخشایید
بر او ببخشایید
زیرا که مسحور است
زیرا که ریشه های هستی بارآور شما
در خاک های غربت او نقب می زند
و قلب زودباور او را
با ضربه های موذی حسرت
در کنج سینه اش متورم می سازند
"فروغ فرخزاد"
نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 7 اسفند1386 ساعت 23:21 موضوع | لینک ثابت
نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی که هرکس با دلارامی سری دارند وسودایی
قرین یار زیبا را چه پروای چمن باشد ؟ هزاران سرو بستانی فدای سرو بالایی
مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری پیکر تودل باخویشتن داری چه دانی حال شیدایی؟
همی دانم که فریادم به گوشش می رسد لیکن ملولی را چه غم دارد زحال نا شکیبایی ؟
عجب دارند یارانم که دستش را همی بوسم ندیده ستند مسکینان سری افتاده در پایی
اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین نه آخر جان شیرینش برآمد در تمنایی
خرد باعشق می کوشد که وی را در کمند آرد ولیکن برنمی آید ضعیفی با توانایی
مرا وقتی ز نزدیکان ملامت سخت می آمد نترسم دیگر از باران که افتادم به دریایی
توخواهی خشم برما گیروخواهی چشم برما کن که مارا با کسی دیگرنمانده ست ازتوپروایی
نپندارم که سعدی را بیازاری و بگذاری که بعد ازسایه ی لطفت ندارد درجهان جایی
من آن خاک وفادارم که از من بوی مهر آید وگر بادم برد چون شعرهرجزوی به اقصایی
پیوست:سپندارمزگان،روز عشق ایرانی بر تمام عاشقان ایرانی خجسته باد...
نوشته شده توسط دختر خورشید در دوشنبه 29 بهمن1386 ساعت 21:20 موضوع | لینک ثابت
هست شب یک شب دم کرده و خاک
رنگ رخ باخته است.
باد نوباوه ی ابر از بر کوه
سوی من تاخته است.
هست شب همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا،
هم از این روست نمی بیند اگر گمشده ای راهش را.
با تنش گرم،بیابان دراز
_مرده را ماند در گورش تنگ_
به دل سوخته ی من ماند
به تنم خسته که می سوزد از هیبت تب.
هست شب،آری شب.
"نیما یوشیج"
پیوست:و من با دیده ای تر به آسمان می نگرم و می اندیشم آیا خورشید طلوع خواهد کرد؟
نوشته شده توسط دختر خورشید در سه شنبه 16 بهمن1386 ساعت 23:54 موضوع | لینک ثابت
چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته زورق به گل نشسته ایست زندگی؟
در این خراب ریخته
که رنگ عافیت ازو گریخته
به بن رسیده راه بسته ایست زندگی؟
هوا بد است
تو با کدام باد می روی؟
چه ابر تیره ای گرفته سینه ی تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم
دل تو وا نمی شود.
تو از هزاره های دور آمدی
درین درازنای خون فشان
به هر قدم نشان نقش پای توست
درین درشتناک دیولاخ
ز هر طرف طنین گام های ره گشای توست
بلند و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام
